Ialma | musica | Veronica Codesal | Simbiose | celtic music | Galicia | folk | song | worldmusic

IALMA – SIMBIOSE (Dez Años/ Ten Years)

‘t Is intussen al ruim tien jaar, die eerste stappen van Ialma. We herinneren ons het vuur, de overtuiging, het zuiderse enthousiasme, o. a. op Brugges Festival, van de toen nog zes jonge zoetgevooisde Galicische meisjes uit Brussel die met hun driftig bespeelde pandeireta’s (tamboerijnen) in muziek en dans uitdrukking gaven aan hun vurige zuiderse levensvreugde. We zagen hen groeien als cantareiras (zangeressen), op podium en in de studio. Wat ook mee opbloeide: de behoefte om wereldmuziek (veel breder dan Galicische muziek) een forum te geven in Brussel. Vanuit het Centro Callego-La Tentation groeide daarom Muziekpublique (zie www.muziekpublique.be), dat intussen met zijn vele concerten (vooral in de Molièrezaal), cursussen, stages en andere initiatieven niet meer weg te denken is uit het cultuurleven van de hoofdstad, ook voor de Nederlandstaligen. Ialma speelde hierin een belangrijke rol, ondermeer via Marisol Palomo.

Er was meer dan muziek: we mochten zo’n tien jaar terug één van de intussen befaamde (bereidingen van de) queimada (feesten met als hoogtepunt het spectaculaire brouwen van de punch, gemaakt met Galicische aguardente) meemaken. De dames van Ialma zaten ook in de speerpunt van de Brusselse reactie op het zinken van tanker Prestige voor de Galicische kust: in helleweer deden we mee aan de ‘Nunca Mais’ actie op het strand van Oostende vóór Fort Napoleon. Het leek of de muziek op het tweede plan verdween: er moest ook niets zo nodig. Maar dat was zonder de waard gerekend: op geregelde tijdstippen kwam er nieuw werk en elke cd bleek een stap voorwaarts in de evolutie, ‘Palabras Darei’ (1999), ‘Marmuladas’ (2002) en ‘Nova Era’ (2006)

Tien jaar later hebben de goede bedoelingen vanzelfsprekend plaats gemaakt voor professionalisme en zelfvertrouwen. Die hebben gelukkig het heilige vuur niet aangetast. Muziek maken is voor deze vrouwen, intussen al lang een vijftal -Veronica Codesal, die met Urban Trad één avond heel Europa in de ban hield, Natalia Codesal, Marisol Palomo, Magali Menendez en Nuria Aldao- een passie gebleven. Die passie deed hen ook in Galicië effectief aan veldwerk doen in de dorpen en de vooral oudere vrouwen aansporen om de traditie door te geven. Maar ze zijn meer dan een uithangbord voor het Galicische verleden. Ze kozen resoluut voor het heden vanuit hun meervoudige achtergrond. Zo namen ze voorheen al ‘Under The Bridge’ van The Red Hot Chili Peppers op in een totaal eigen versie, als titelsong van hun derde cd ‘Nova Era’.

De nieuwe cd ‘Simbiose’ ligt enerzijds in het verlengde van de voorgangers. Dat houdt onder anderen in dat het vijftal nog steeds unisono zingt. Meerstemmigheid behoort niet tot de traditie (maar misschien wordt het ooit wel een optie voor deze ondernemende dames?) De songs wortelen, ondanks alle hedendaagse toetsen en arrangementen, stevig in de rijke traditie. Een groot aantal van die liederen zijn effectief qua melodie ‘trad’. Nog immer laten ze zich bijstaan door de musici die niet zelden van in een vroeg(er) stadium de groep terzijde stonden, klassenbakken voor wie folk, rock, jazz en zelfs klassiek geen geheimen kennen en die Ialma ook door en door kennen, lieden als Pascal Chardome, Ad Cominotto, Didier Laloy, Frédéric Malempré, Luk Pilartz, Osvaldo Hernandéz-Napoles, Bruno Fevery, …

In elk geval te veel om op te sommen en allen met een grote staat van dienst. Zelfs het volledige oude muziek ensemble Zefiro Torna staat hen terzijde in het passend getitelde ‘Ialma Torna’, een fikse avontuurlijke stap richting Middeleeuwen. Ook van de partij: de ‘gewaagde’ cover. Ditmaal namen ze ‘Walk Like An Egyptian’ van The Bangles onder handen en dat werd dan, u raadt het nooit, het aanstekelijke ‘Dance Like A Galician’! Het middenstuk staat hen ongetwijfeld toe op toneel een smeuïg dansje te wagen. En het coda van ‘Dance…’ is pure lol. Het is het enige Engelstalige nummer: voor de rest is het al Galicisch, een paar keren gecombineerd met Franse strofen.

Anderzijds is er de te verwachten evolutie. Tracks als ‘Na Iauga’ en het titelnummer laten, na een relatief klassiek ‘6 AM’ (dat al wel een jazz break heeft, gespeeld door niemand minder dan Bert Joris), een modern geluid horen waarin zang en muziek perfect versmelten, maar dat zich al ver opstelt van de folk van de begindagen zonder dit evenwel te verraden. Een mooie cross-over waarin verleden en heden, en zelfs toekomst samensmelten, is het gewoonweg briljante ‘Grixoa’, waarin de trompet van Bert Joris, voor een tweede en laatste maal, een sleutelrol speelt. Vocaal worden de registers opengetrokken door de inbreng van een koor. ‘Grixoa’ is een hoogtepunt maar het staat echt niet alleen. Er is ook aan de arrangementen op ‘Simbiose’ duidelijk veel zorg besteed.

Daar houdt het niet op: de titel ‘Simbiose’ heeft nog meer connotaties dan het samensmelten van oud en nieuw, Galicisch en Belgisch, en zo verder. Met deze cd wil de groep tevens tien Galicische kunstenaars (en ook ondernemingen) in de bloemetjes zetten, die ooit op één of andere wijze in aanraking kwamen met Ialma en het wezen van de groep positief hebben beïnvloed. Ze komen uit zeer verschillende disciplines, even goed uit dans, gastronomie, literatuur, wijnbouw, film…. In het uitgebreide en verzorgde cd boekje komen die mensen aan bod. De groep gaat zelfs nog een stap verder en gaf de podiumproductie van ‘Simbiose’ in handen van de Italiaanse choreografe Katina Genero, zodat Ialma de hort op kan doorheen diverse landen in Europa. We wikken onze woorden: met ‘Simbiose’ groeit Ialma uit tot een begrip in de ‘wereldmuziek’.

Antoine Légat.

27 Apr 2011 | Medias |

 

© Ialma | Celtic music - Gallic

Flux RSS Ialma Musica | Flux RSS photos